از وبلاگ كارگر

با خبر شدیم که طی ماه گذشته کارگران قوه ی پارس در مقابل استانداری قزوین تجمع کرده و خواستار رسیدگی مسوولین به مشکلات قوه ی پارس شده اند. یکی از کارگران این کارخانه می گوید: "مدام ما را بین صنایع و استانداری پاسکاری می کنند. بار پیش عده ای با حکم قضایی و به دلیل شکایت عده دیگری از طلبکاران قصد خروج دستگاه ها از شرکت را داشتند من و 8 نفر دیگر مقابلشان ایستادیم و به همین دلیل چند ساعتی بازداشت شدیم."

اگرچه قوه ی پارس از 44 سال سابقه کار موفق در صنعت باطری سازی برخوردار است اما تنها در طی دو سال اخیر به چنان وضعیتی رسیده است که امروز جز واحدهای ورشکسته طبقه بندی می شود. 70 کارگر این شرکت یک سال است که حقوق نگرفته اند؛ از سوی دیگر 126 کارگر بازنشسته ی شرکت به دلیل عدم دریافت سنوات خود مراحل مصادره ی اموال شرکت را طی می کنند. قوه ی پارس در سال 74 به عنوان واحد نمونه ی تولیدی انتخاب شد، زمانی 1500 کارگر در این کارخانه به امر تولید مشغول بودند. اما امروز؟

یکی از کارگران قدیمی این شرکت در رابطه با این وضعیت می گوید:"همه چیز خوب بود. تازه از 3 سال پیش هم دستگاه های تولید باطری های جدید (آلکالاین) را خریداری کردند که خط تولید به تکنولوزی روز مجهز شود. تا اینکه در اسفند 84 بیشتر سهام کارخانه به جوانی 20 ساله واگذار شد. او بچه جنوب بود و گفته می شد آمده تا شرکت را از قزوین به زاهدان منتقل کند تا از وام های 4 درصدی ویزه مناطق محروم استفاده نماید. از وقتی مدیریت جدید آمد مواد اولیه بی کیفیت می آورد و ما را مجبور می کرد تولید کرده و با نام قوه پارس آن را وارد بازار کنیم. به مرور کیفیت و اعتبار 40 ساله محصول ما از دست رفت. دستگاه های جدید هم هرگز راه اندازی نشدند. با این کارها به تدریج تولید را متوقف و شرکت را ورشکسته اعلام کرد. به ما هم گفت که دیگر سرکار نیاییم ولی علیرغم اینکه آب و برق وگاز کارخانه را هم مدت هاست قطع کرده ما هنوز سر پستمان حاضر می شویم."

اجرای سیاست خصوص سازی در سال های اخیر منجر به بیکاری شمار بسیاری از کارگران شده است. در بسیاری از موارد پس از یک موج تعدیل در هنگام واگذاری شرکت و انعقاد قرارداهای موقت به جای استخدام رسمی نوبت به اعلام ورشکستگی کارخانه فرا می رسد. در چنین شرایطی ضرورت ارائه ی آلترناتیو(مثل کنترل کارگری) از سوی جنبش کارگری بیش از پیش احساس می شود.